Doktryna ustroju równowagi Bolingbroke’a

Saturday, January 5th, 2008

Zdaniem Bolingbroke’a rysem brytyjskiego ustroju jest częściowy rozdział prawnych sfer działania państwa pomiędzy odrębne ciała. Postulował taką konstrukcję systemu, by stanowił barierę dla władzy arbitralnej. Uznał, iż sam ustrój mieszany nie wystarczy – potrzebny jest także rozdział władzy państwowej. Podstawą zabezpieczeń ustroju miała być niezależność Parlamentu, jego niepodatność na naciski i korupcję. Wyrażał zatem niechęć do partii politycznych i sposobu wpływania egzekutywy na legislatywę (rząd wypłacał pewnej części parlamentarzystów uposażenia). Optował za konstytucyjną równowagą, którą nazwał „niezależną zależnością”. Organy niezależne i autonomiczne są na tyle silne by zwalczać dążenia innych organów do hegemonizowania systemu. Wzajemne hamowanie się niezależnych organów chroni społeczeństwo przed władzą arbitralną.

This entry is filed under Doktryny prawa, Kanony, Normy, Starożytność, Teoria, Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.Both comments and pings are currently closed.